Rewers
Ależ ciasno zrobiło się na kryminalnym panteonie! Trzeba przyznać, że poziom tych kilkunastu najlepszych pisarzy jest w miarę wyrównany. W moim osobistym rankingu do elity gatunku właśnie doszlusował Adam Widerski.
„Rewers” to część większego cyklu, jak to w kryminale modne, poczytne i komercyjnie pożądane, ale można tę powieść czytać bez żadnego przygotowania. Ja właśnie od niej zacząłem przygodę z Widerskim i szczerze mówiąc nie wiem, czy ten tytuł jest w środku serii, czy na jej końcu. Wspomina się kilkukrotnie o jakimś Alkoholowym Mordercy, skąd wnioskuję, że „Rewers” nie jest pierwszy. Nie zmienia to nic: powieść samodzielnie się broni i nieznajomość innych części w niczym nie przeszkadza.
Autor wykoncypował, że weźmie czytelnika na wariacką przejażdżkę kryminalnym rollercoasterem. Fabułą pędzi jak szalona, nasz główny bohater nie zdominował opowieści, dając innym postaciom przestrzeń do ekspresji. I dobrze, bo tutaj nie ma nijakich bohaterów, a każdy ma co najmniej awers i rewers. Jak nasz komisarz Krzyski, który jest i zbójem pierwszej wody, i romantykiem po pijaku i bez entuzjazmu zdradzający swoją ukochaną. Albo policjantka, która w pracy onieśmielona spuszcza wzrok, a po godzinach? Eh, szkoda gadania, to trzeba przeczytać!
Gdyby kogoś zniechęcał gąszcz fabularnych twistów, zwrotów akcji tak drastycznych, że trzeba naprawdę mocno się trzymać, to uspokajam: Widerski napisał powieść kryminalną, która ma dawać rozrywkę, a nie intelektualny tor przeszkód. „Rewers” na ładnych parę godzin porywa i daje radochę, jest lekki, choć nie banalny, mocny, ale nie wulgarny.
Sporo ostatnio czytam polskich kryminałów. Na ich tle „Rewers” błyszczy powykręcaną fabułą i lekkością stylu, co zwykle nie idzie w parze. Adam Widerski umie pisać, umie opowiadać i przede wszystkim umie wymyślać. A na końcu potrafi wytłumaczyć tak, żeby czytelnik odłożył książkę z poczuciem świetnie spędzonego czasu. O to przecież chodzi w kryminale, nieprawdaż?
Adam Widerski, Rewers, Novae Res, Gdynia 2025
?
[Książka pożyczona]
